Wenus

Wenus jest jedną z czterech planet skalistych w Układzie Słonecznym. Pod względem wielkości i masy jest bardzo podobna do Ziemi, przez co często opisywana jest jako siostra naszej planety. Średnica Wenus jest zaledwie o 650 km mniejsza od ziemskiej, a jej masa jest równa 81,5% masy Ziemi. Jednakże warunki na powierzchni Wenus różnią się diametralnie od tych na Ziemi, ze względu na gęstą atmosferę złożoną głównie z dwutlenku węgla. Stanowi on 96,5% masy atmosfery, podczas gdy pozostałe 3,5% to głównie azot.

Wenus nazywana jest Gwiazdą Poranną (Jutrzenką) albo Gwiazdą Wieczorną, gdyż wiąże się to z okresem widoczności – w nocy przez ok. 3 godziny przed wschodem lub po zachodzie Słońca. Nazwa planety wywodzi się od rzymskiej bogini miłości – Wenus.Wenus

Charakterystyka i ukształtowanie powierzchni planety – informacje i opis
Wenus klasyfikuje się jako planetę typu ziemskiego ze względu na jej skalistość. Często spotykane określenie jako „planety bliźniaczej” lub „siostry Ziemi” spowodowane jest podobnym składem chemicznym, wagą oraz wielkością planet.
Wenus posiada kontynenty, góry oraz kratery. Na jego powierzchni dominuje krajobraz wulkaniczny, którego skały pokryte są ok. metrową warstwą pyłu wulkanicznego.

Brak pola magnetycznego
Obecnie krajobraz planety to pokryte pyłem skały, które świadczą o jego pustynnym oraz suchym charakterze. Istnieje duże prawdopodobieństwo dysocjacji wody w atmosferze, jednak ze względu na brak pola magnetycznego wiatr słoneczny wywiał wodór w przestrzeń międzyplanetarną. Na powierzchni planety ciśnienie jest mniej więcej 92 razy większe niż te na powierzchni Ziemi.

Planeta jest pokryta przez chmury pary wodnej i kwasu siarkowego, przez co jej powierzchnia nie jest widoczna z zwykłego teleskopu astronomicznego.
Wenus jest najgorętszą planetą w Układzie Słonecznym pomimo faktu, że znajduje się dalej od Słońca jak Merkury. Temperatura na powierzchni Wenus wynosi około 860° Fahrenheita lub 460° Celsjusza.
Powierzchnia jest ogrzewana przez promieniowanie słoneczne, ale ciepło nie może wydostać się przez chmury warstwy dwutlenku węgla. Jest to zjawisko „efektu cieplarnianego”.

Atmosfera planety
Wenus pokrywają odbijające światło chmury kwasu siarkowego w nieprzeźroczystej warstwie, przez co obserwowanie planety w świetle widzialnym nie jest wykonalne standardową aparaturą. Posiada ponadto najgęstszą atmosferę w planet skalistych znajdujących się w naszym Układzie Słonecznym, a głównym składnikiem atmosfery jest dwutlenek węgla. Na planecie nie ma obiegu węgla, powodującego wiązanie tego pierwiastka w skałach. Według obecnych badań nie znaleziono także żadnych oznak organizmów żywych. Jedna z hipotez głosi, że na powierzchni Wenus znajdowały się w przeszłości oceany, jednak na skutek podwyższenia temperatury uległy one wyparowaniu.

Aktywność wulkaniczna
Wysokie stężenie związków siarki świadczy o ciągłej aktywności wulkanicznej planety (pomimo dowodów w postaci zaobserwowanych przepływów lawy). Na powierzchni planety znajduje się stosunkowo niewielka ilość kraterów uderzeniowych, co świadczy o tym, że Wenus jest stosunkowo młodą planetą – jej wiek szacuje się na 300-600 mln lat. Nie zaobserwowano także ruchów tektonicznych płyt, czego powodem jest prawdopodobnie fakt, iż skorupa planety jest zbyt sztywna bez obecności wody. Wewnętrzne ciepło emitowane przez Wenus powodowane jest przez okresowe zjawiska gwałtownych przekształceń jej powierzchni.

Ciekawostki na temat planety
W 1975 roku Związek Radziecki wysłał dwa lądowniki kosmiczne na Wenus – Wenera 9 i Wenera 10. Lądowniki te były pierwszymi, którym udało się dotrzeć do powierzchni planety i które wykonały zdjęcia powierzchni planety.
Agencja kosmiczna NASA przy użyciu zaawansowanych systemów radarowych wykonała pełną mapę powierzchni Wenus w 1993 roku (statek kosmiczny Magellan).